‘Een typisch dorpscafé’ van een van onze mystery guests

Talloze bierwinkels heb ik als mystery guest bezocht. Dat had zeker te maken met mijn voorkeur voor een bepaald biermerk en ook dat ik begin 80-er jaren als reclame-assistente heb gewerkt voor een dochtermaatschappij van mijn favoriete biermerk. Ik heb er erg leuke herinneringen aan…

Een paar jaar geleden moest je tijdens de shop de temperatuur van het biertje opmeten en dat was vaak een ware uitdaging. Hoe doe je dat ongemerkt ? Ik keek altijd zeer onopvallend oplettend om me heen of niet toevallig iemand mijn richting uit keek (zie je het voor je?) en waagde het erop. Tot mijn verrassing ging het altijd goed, tot die ene keer…

Opgetogen was ik toen er een bierwinkel bleek te zijn in een klein dorpje in de Betuwe waar ik zo’n 12 jaar had gewoond in de 80-er jaren. Het leek me leuk daar nog ’s een kijkje te nemen. Ik besloot wat vroeger in de avond te gaan (minder opvallend ?) en bedacht spontaan dat ik best kon laten weten dat ik in het dorpje had gewoond: meteen een mooie reden om daar op bezoek te komen. De hoofdstraat van het dorpje was nog zo herkenbaar en ook het dorpscafé was weinig veranderd. Herinneringen kwamen naar boven. Ik stapte naar binnen, en ja hoor: 7 paar ogen keken mij aan alsof ik van een andere planeet kwam. Ik leek wel een detective die met gewapend pistool “Freeze” had geschreeuwd want ze stopten ook nog allemaal met waarmee ze bezig waren (darten, praten met elkaar). Dus zei ik luid en duidelijk “Goedenavond allemaal”… stilte… “Wat leuk dat ik hier nu weer ben. Ik was in de buurt en wilde nog ’s zien hoe ’t na al die jaren is want ik heb hier in 80-er jaren gewoond”. Alle koppen draaien zich van me weg en gingen weer door waarmee ze bezig waren. De barman vond het vermakelijk en zei “oh… dan moet je met Jan gaan praten want die weet ALLES over ons dorp. Jan, kom ’s joh!” Als uit het niets kwam een oudere man tevoorschijn, stelde zich voor en begon meteen aan een soort van kruisverhoor. Waar ik had gewoond, wie mijn buren waren, wanneer precies. Jan vertelde me hoe hij aan die naam was gekomen (goh… dat wist ik niet en ik hoorde nog ’s wat over mijn andere buren).

Ik moest me inhouden niet te gaan lachen en bedacht dat het maar goed was dat ik geen smoesje had bedacht. Jan bleef plakken en praten en ik kwam niet van hem af. Ik kreeg niet alles mee van zijn uitgebreide verhalen (in dialect) want ik was ondertussen ook aan het werk: om me heen kijkend wat er gebeurde, hoe mijn biertje werd getapt, de omgeving, enz.  Ik besloot het toilet te gaan bezoeken en gelukkig ging Jan toen even weg. Terugkomend bedacht ik: dit is het thermometermoment! De barman zette een biertje voor me neer en ik pakte dat van de bar en hield ’t uit het zicht met de thermometer er in (ondertussen tellend). Ik was net bij 5 toen de barman zich omdraaide en verbaasd uitriep “Ik heb je toch net een biertje gegeven?” Ik was stomverbaasd en viel bijna van de schrik van de barkruk af. Mijn opkomende lachbui inhoudend deed ik gauw de thermometer uit het glas en liet hem mijn glas zien, laconiek zeggende “Ja hoor, hier is ie” (tja… wat moet je anders zeggen?). De barman vond ’t goed en draaide zich om naar zijn andere klant. Alsof dat niet genoeg was, kwam Jan er weer aan en ging verder met het vertellen van vele dorpsperikelen.

Wat een geweldige herinnering heb ik erbij gekregen aan mijn dorpje in de Betuwe !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *